کاروان اسیران را به فرمان عبیدالله به طرف شام حرکت دادن ، امام سجاد را در غل و زنجیر کردند و بر شتر سوار نمودند، روز اول صفر وارد دمشق شدند، و این همان روزى است که بنى امیه آن را عید مى دانند شهر شام را آزین بسته بودند، و پار�

یکى از صحنه هاى تکان دهنده که سند مظلومیت اهل البیت علیهم السلام و شقاوت دشمنان ایشان است ، شهادت فرزند برومند و جوان رشید امام حسین ، حضرت على ابن الحسین است ،على اکبر جوانى بود بسیار زیبا از پدر اجازه میدان گرفت ، حضرت اج

امام سجاد (ع ) فرمود: در آن شب ، عمه ام زینب مرا پرستارى مى کرد، پدرم در خیمه خود رفت ، و این اشعار را قرائت نمود: یاد هراف لک من خلیل کم لک بالاشراق و الاصیل .اى روزگار اف بر تو و دوستى تو، که صبح و شام چقدر هواخواه خود را کشته ا

اوائل شب بود که حضرت ، اصحاب را در خیمه اى جمع کرد و بعد از حمد و ثناى الهى فرمود: من اصحابى ، باوفاتر و برتر از اصحاب خود، و خاندانى نیکوکارتر و کمکارتر و برتر از خاندان خودم نمى شناسم ،خداوند از جانب من به شما جزاى خیر دهد،

امام باقر علیه السلام فرمود: امام حسین یک روز قبل از یوم الترویه از مکه خارج شد، عبدالله ابن زبیر حضرت را مشایعت کرده گفت : یا ابا عبدالله هنگام حج است ، شما به عراق مى روید؟! حضرت فرمود:اى پسر زبیر اگر من کنار فرات دفن شوم ، �